Νοιώθω το βλέμμα του στην πλάτη μου .Μένω αδιάφορη.Συνεχίζω να μένω αδιάφορη.Το βλέμμα του γίνεται πιο έντονο.Χαμογελάω.Πλατιά.Μου αρέσει.Θέλω να γυρίσω και να τον πάρω αγκαλιά,αλλά αντιστέκομαι.Ο χρόνος περνάει βασανιστικά αργά.Πρέπει να παραμείνω σοβαρή.Εντάξει ,αλλά δεν μπορώ να κρατηθώ άλλο....Άνθρωπος είμαι .Γυρνάω και η υγρή του μουσουδίτσα με ακουμπάει στο λαιμό.Αυτό ήταν .Παραδίνομαι άνευ όρων.Μόνο αγκαλίτσες τώρα και μάκια.Λεξοτανίλ έπρεπε να τον είχα βαφτίσει .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου